சூரா 12 ஸூரத்து யூஸுஃப், அயாஹ் 110

1. حَتَّىٰ إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جَاءَهُمْ نَصْرُنَا فَنُجِّيَ مَنْ نَشَاءُ ۖ وَلَا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ

   சொல் வாரியான மொழிபெயர்ப்பு

   حَتَّىٰٓ

   இறுதியாக

   إِذَا ٱسْتَيْـَٔسَ

   போது/நிராசையடைந்தார்(கள்)

   ٱلرُّسُلُ

   தூதர்கள்

   وَظَنُّوٓا۟

   இன்னும் எண்ணினர்

   أَنَّهُمْ

   நிச்சயமாக அவர்கள்

   قَدْ كُذِبُوا۟

   பொய்ப்பிக்கப்பட்டனர்

   جَآءَهُمْ

   வந்தது அவர்களை

   نَصْرُنَا

   நம் உதவி

   فَنُجِّىَ

   பாதுகாக்கப்பட்டனர்

   مَن نَّشَآءُ

   எவர்/நாடுகின்றோம்

   وَلَا يُرَدُّ

   இன்னும் திருப்பப்படாது

   بَأْسُنَا

   நம் தண்டனை

   عَنِ ٱلْقَوْمِ

   சமுதாயத்தை விட்டு

   ٱلْمُجْرِمِينَ

   குற்றவாளிகள்,பாவிகள்

   (நம்) தூதர்கள் நிச்சயமாக பொய்ப்படுத்தப்பட்டு விட்டார்கள் என்று எண்ணி நம்பிக்கை இழந்து விடும் பொழுது நமது உதவி அவர்களுக்கு வந்தது; நாம் நாடியவர்கள் காப்பாற்றப்பட்டனர். நமது தண்டனை குற்றம் புரிந்த கூட்டத்தாரைவிட்டும் நீக்கப்படாது.

   12:110

மொழிபெயர்ப்பு: டாக்டர். முஹம்மது ஜான் தமிழாக்கம்